no more exams

LET'S CELEBRATE

this coming saturday, my sister, her friends, my friends and I are going to 'Dream World' amusement park ....'ll tell you later

สถาปัตยกรรมแมนเนอริสม์ (Mannerism)

 คำว่า “mannerism” โดยทั่วไป จะแปลว่า รูปแบบลักษณะที่ผิดปกติ ส่วน “Mannerism” จะหมายถึง แนวทางของศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วง 75 ปีสุดท้ายของศตวรรษที่ 16 หรือบางคนเรียกว่า ยุคเรอเนซองส์ตอนปลาย

 เนื่องจากในช่วงเวลาของยุคนี้ (ยุคเรอเนซองส์ที่พัฒนาสูงสุด ถึงยุคบาโรค) มีความขัดแย้งภายใน คือ ทางด้านจิตใจ อุดมการณ์ ปรัชญา และคติความเชื่อถือ  จึงทำให้ศิลปะในช่วงเวลานี้มีความขัดแย้งกัน เกิดเป็นแนวทางหลายแนวทาง และอาจรวมถึงผลจาก ยุคเรอเนซองส์ที่พัฒนาถึงขีดสุด (High Renaissance) ซึ่งจิตรกรและสถาปนิกในยุคนี้ฝีมือระดับอัจฉริยะ จึงทำให้มีแต่จิตรกรและสถาปนิกฝีมือรองลงมาเมื่อถึงยุคเรอเนซองส์ตอนปลาย ที่พยายามลอกเลียนอย่างผิวเผิน และความเชื่อเรื่องแรงหรือพลังที่อยู่เหนือตน แทนความเชื่อจากศาสนาที่ว่าจิตใจมนุษย์มีพลังพิเศษ ไปเรื่อยๆจนถึงยุคบาโรค (ปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17) ก่อให้เกิดศิลปะที่ผิดแผกจากธรรมชาติ เช่น ในงานจิตรกรรม สัดส่วนคนที่เกินจริง  อิริยาบถของคนที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ ส่วนงานสถาปัตยกรรม ที่เห็นได้ชัดคือ ที่ว่าง และองค์ประกอบในรูปแปลน และรูปโฉมภายนอกทีไม่ดูไม่กลมกลืน เกิดความกำกวมคลุมเครือ (ambiguity) ความขัดแย้ง (conflict) และการแข่งขัน (duality) หลายคนจึงนึกถึงยุคนี้ว่าเป็น “ยุคแห่งวิกฤตกาล”บ้าง “น้ำเน่า”บ้าง หรือ “ขยะ”บ้างก็มี แต่ในปัจจุบันนี้เราก็ต้องยอมรับว่ายุคไหนๆ ก็ย่อมมีความสำคัญของตัวมันเองและสำหรับ ยุคแมนเนอริสม์ ก็เป็นต้นแบบความเชื่อให้ยุคปัจจุบันว่า ศิลปะไม่ต้องมีรูปแบบหรืออุดมการณ์ที่ตายตัวเสมอไป